Öncelikle bloguma hoşeldiniz....

Ama burda benim bazı kurallarım olacak

1) İçeri girmeden lütfen kapıyı çalın.Yoksa çalmayanları içeri almayacağım

2) Lütfen kapıda ayakabılarınızı çıkarırsanız sevinirim içeriyi yeni temizledimde

3) İçeride yüksek sesle konuşmak yasak hastamız vardır

Not:Kurallara eklemeler olacaktır

Yağmurlar yağarken buluttan süzülerek
Toprak hasretle kavuşmayı bekler
Eğer dalgalar ayrılmışsa sahilden
Kum tanesi ölür hasretinden
Öksüz kalır adını yazdığım sahiller...

Ağlamayı özlüyor bazen insan. Hem de hıçkıra hıçkıra... Ağlamayı bile unutan gözlerimin kuytusundan kayan en son damlaydın biliyor musun? Kirpiklerimin ucundan nazlanarak akıp giden... Bir selin önünde akmak, bir fırtınanın içinde kaybolmak, kükreyen denizin üstünde acemi bir sandalla kalakalmak, ormanların içinde yolunu kaybetmek, gecenin içinde yok olmak misaliydin...

Rüzgâra emanet şarkılar kesmez oldu yürek hasretini artık. Ayrılığın demirlediği limanda sevda sözcükleri çoktan çürümeye başladı. İçimdeki gururu bir kırıp yanına gitsem ne derdi acaba? Seni sana emanet ediyorum deyip bıraktığım gibi karşılar mıydı beni? Döneceğim yalanlarının ardına saklandığım günler hatırına gelir miydi? Yoksa... Düşünmek bile istemiyorum... Bu gururla çözülmeyecek bu bilmece... Hatayı kabul etmeyen bu akılsız kafam başını taşlara vura vura yaşayacak pişmanlıklarını . Yaşayacak ve anlayacak sevginin ve sevgilinin kıymetini.

Ben her şeyi göze alarak yanına gitmeli, dizlerine kapanmalı, gözlerinde ölmeliyim.... Gitmeli ve gözlerimle görmeliyim. Konuşmaya cesaret edemesem bile uzaktan seyretmeliyim. Ya evlendiyse... Ya çocukları olduysa... Aradan geçen iki yıl gebe midir bunları yaşamaya? Ya "Sen de kimsin seni tanımıyorum derse?" Ya "Beni bana bırakmıştın ya ben bendeyim ya sen nerdeydin?" derse ve "Al bendeki seni ve defol ve bir daha da gözükme." derse... Haksız da sayılmaz...

Aynı umuda kanatlanan yıldız misali takılmalıyım feleğin peşine... Ne pahasına olursa olsun gitmeli ve bulmalıyım. Yüzleşmeden ıslanmayacak aşka davet yazdığım talihsiz satırlar... Yüzleşmeden, sabahı görmeden ölecek sahipsiz yıldızlar...

Uyumalıyım günlüğüm... Kaç gecedir gözlerimde nöbet bekleyen anıları düşlerimin yüreğine gömerek uyumalıyım... Sevdanın kollarında uyanmak için yüreğimden binlerce Yusuftutan kuşlarını uçurmalıyım...

Kimbilir belki başka çiçeklere sarılarak tatlı bir hatıra olmaya yüz tutmuş ismini eski bir şarkıda anımsadığımı zannediyordur.. .Halbuki kalbime binlerce kez ....... dediğimden haberi yoktur... Halbuki adını adımın yanına yazdığım şiirleri hiç hatırlamıyordur ...

...Feri gitti gözlerimin ufuklara bakmaktan
Yağmurlar kesildi görünce ağlamaktan
Çöllere zemheri düştü nara yanmaktan
Ben seni beklerim bıraktığın yerde...

Nicedir ıslanmıyor hüzünlerim yağmurlarda
Kuraklaşmış dudaklarımın çorak topraklarına
Bir damla umut bekliyorum ikimize yetecek
Issız bir sahilde denize hasret yaşıyorum.

Sevgili Günlüğüm...

Yanaklarından süzülüp yüreğini yakan bir damla olmak isterdim oysa. Canımı yakıyor bu sessiz bekleyiş. Gideceğini bilsem de uyandığımda yanımda olmasını nasıl isterdim. Her gün yeniden sevdalanmak güzel gözlerine... Her solukta yeniden hayata bağlanmak tüm güçlüklere rağmen ve suskularını sevmek her gün yeniden...

Sustuğum sözcükler kadar onu sevdiğimi bilse şu kahrolası gurunu bırakır mıydı acaba. Bıraktığı gibi değilim artık günlüğüm bunu en iyi sen biliyorsun... Gülünce gamzelerime çiçekler açtıran gözlerindeki hayatı benden esirgediğinden beri ömrünün gülü değil; sevdasının külü oluyorum. Her gün daha da artarak benliğimi kaplayan, mahveden bir karanlığa itiyorum kendimi.. Her gün dünden daha çok seviyorum onu. Her şeyden çok...

Ne olur bir gün de olsa gelse yanıma. "Seviyorum" diyemese de "sevdim" dese hiç olmazsa. "Bir zamanlar çok sevdim seni..." Ömrüme ömür olmaz mıydı bir cümlesi? Hazanıma çiçekler açtırmaz mıydı... "Canım.." desem yeniden kalmaz mıydı? Elimi uzatsam... Ah bilmiyorum... Aşk hayaldir hep değil mi günlüğüm... Kim bilir belki de o başka çiçeklere sarılarak tatlı bir hatıra olmaya yüz tutmuş ismimi eski bir şarkıda anımsıyordur sadece...

"Hala acıyor gözlerinin yaktığı yerler,
İncitme yazıktır beni bir sözle sevindir..." diyor çok eskilerden gelmiş yorgun bir şarkı.
Ben de sevinmek istiyorum bana da yazıktır değil mi güncem...

Ama...

Biliyorum hiç gelmeyecek... Kuru bir yaprak gibi rüzgârda savrulan hüzünleriyle yaşıyordur şimdi, başka başka sevdalarla avunuyordur ihtimal ve beni özlemli bir sigaranın izmaritinde söndürüyordur. Bir şişenin dibine gömüyordur yaşananları belki de... Bilmiyorum...

Ya da belki...

Belki hala...

Onu beklediğimi hissediyordur gözlerimdeki telveli hüzünde.
Dudağımdaki o son öpüşün iziyle...

Bu nasıl bir ıstırap çemberidir bedenimi harman yerine çeviren? İçimde ordular yürüyor çok uzun zamandır. Sahipsiz ve haritada kaybolmuş ordular. Ruhum bir keşmekeşin içinde inliyor adeta. Gece sabah olmuyor; gündüz akşama varmıyor. Akreple yelkovan hiç birleşmiyor benim zamanımda. Zaman anlamsızlığa itildi belleğimde. Kendimi dipsiz bir uçurumda kaybolmuş gibi hissediyorum. Sorular sarkaç gibi beynimde med olup medara yelken açıyor. Nerdeyim? Kimim? Etrafımdaki bu kuru kalabalık da kimler? Yüzümde asılı duran bu gülücükler neyin nesi? Kalbimde beni sarmalayan bu duygularla neden tezat teşkil ediyorum? Hangi oyunun ilk perdesinde kayboldu hayallerim? Hangi kelebeğin ayağında yazılı kendimi bulmaya yarayacak şifrem? Öldüm mü acaba? Ama gözlerimin kenarından aheste aheste kayan damlalar var. Kirpiklerim acıyor, tenimde garip titremeler var. Sol yanımda zaman zaman çağlayanlar misali; zaman zaman da uzak orman dipleri kadar sessiz bir ben var. Bir ben mi? O bensem ben kimim? Uzuyor fecrin beyazına kadar söylenmelerim.

Kalbim ellerimde. Kalbim yalnız. Kalbim sahipsiz. Yoksa bu çırpınışlarım yalnızlığın, çaresizliğin, kimsesizliğin ayak sesleri mi? Anlaşılamamanın verdiği bir serap mı? Kimse neden anlamıyor beni? Bu kadar kullanılan kelimelerden bir tanesi bile neden beni ifade etmiyor? Ne yapmalıyım? Allah'ım yardım et!

Hayır yazmayacağım! Tedavi bulunmaz benim düçar olduğum yalnızlığa... Peki, yazmazsam içimi nereye dökeceğim? Çıldırmaz mıyım?

Nasıl olsa az sonra kirpiklerime asılan zaptiyeler nöbet değişecekler. Nasıl olsa o anda kaybolurum uyku ikliminde...

...Sonra yıkılıyorum
Uyandığımda sevdiğim çoktan kaçmış oluyor
Ben mehtaba aşığım
Mehtap beni tanımıyor...

Şimdi gidiyorsun Git
Oysa senden tek bir damla istemiştim
Sana kocaman bir deniz sunmak için
Şimdi gidiyorsun Git
Hatırlarsan sesine uyku kaçmış bir adam vardı
Bu şehrin biryerlerinde
Düşler ormanının gece bekçisi derdin sen ona
Gözlerinde gizledi o seni sen bilmedin
O adam bendim unuttun mu
Bak sevdiğin adam gülmeyi bile unuttu
Seni unutamadı
İşin kolayına kaçmadım
Uğruna ölmedim yani
Uğruna ölünecek sandığım biri için yaşadım hep
Sen bunu da bilmedin
Ben bir bakışına bin anlam yükledim
Sen aşka kestirmeden gittin
Bir hayatın özetini bırakıp avuçlarıma
Şimdi gidiyorsun Git!...
Bana karanlığın ne demek olduğunu öğretmeden
Bütün ışıklarımı söndürüyorsun
Bu cehennem cinayetlerini işliyorsun
Sonra bunlara intihar süsü veriyorsun
Yazıklar olsun yazıklar olsun
Susuyorsun susuyorum susayacaklarım bitmiyor

****

Hani sen sevdiğini Yarı yolda bırakacak kadar yüreksiz değildin
Düşmemeyi öğretecektin nerdesin!
Uzun lafın kısası yoktur
Anlatacağım çok şey var
Hoyrat bir rüzgar gibi geldin
Aklımı hayatımı dağıttın
Şimdi gidiyorsun Git
Daha ayrılığa bile çarpmadan
Aşk bizdendöndüBir yılan gibi soktun koynuma kimsesiz geceleri
Artık ölüm sana dokunamamaktan kötü değil
Ama sana dokunmak da yasak bana
Göz çukurlarımdaki karanlık bunu anlatır
Sen var ya sen
Allah kahretsin
Yani şimdi
Gözleri sana benzeyen bir kızım olmayacak mı
Yani şimdi başkaları mı sevecek seni
Ben saçlarını okşadığım zaman
Ellerin öksüz kalırdı
Şimdi gidiyorsun yaa.. GİT!!

Ben bu hikayede hep;
etrafı namlularla kuşatılmış bir kaçağı oynadım…
İşte yine geldim kaçtığım yağmurlardan
üstüm başım çatışma içinde…
Peşimde ölümcül yargısız infazlar…
Koşarken düşürdüğüm cümlelerim
yüzümün rengini A/fişliyor duvarlara…

Yüzüm duvarda…
aklım ardımda…
kaçıyorum…

Bu yüzden hep geç kalıyorum sana sevgilim…
Bu yüzden gecikmiş çocuk gibi,
hep bağıra çağıra sevinçlerim…

Ama yinede bulutların üstünden eksik değil umutlarım…
Sol yanımda ,iç cebimde Yağmurlardan sana
Yalnızca sana sakladığım sevgi dolu cümlelerim var…

"Varsın ! Yokluğun Zehir Gibi Yaşansın…"

Varsın mevsimler geçsin üzerimizden postallarıyla…
yalnızlık tetiklesin kaburgalarımı..
Berbat öksürük nöbetleri tutsun
ciğerimde yokluğun…

Konu: sensiz yaşanan sevda

gece,ışıl ışıldı gökyüzü.önce her yıldıza senin adını verdim,yetmedi.
hiçbiri senin gözlerin gibideğildi.
ben yalnız senin gözlerini yıldız bildimherkes altında sarhoş olacağıyıldızla rı ararken,ben senin gözlerinde bitirdim içki kadehlerini.
her şey siyaz beyzken, ben mavi bir düşte gizlendim.konuk oldum uykularına,görd üğün her rüyanın içindeydim.görd üğün deniz miydi,ben o denizin martısıydım.bir ormanda mıyürüyordun,en ulu ağacıydım.sen bir dağın tepesinde görürken kendini ,ben dorukların beyazlığıydım.
sonsuz hasret ateşiydim ben her gece kapında yanan.sen bile söndüremezdin beni.çünkü hasretim sen varken bile dinmeyenendendi .
kolaydı sevmeler ben imkansızı seçtimne kadar yakınsan o kadar uzaktın bana elimi uzatsam tutabilirdim ama bir o kadar da ulaşılmazdın.ka çanlardan değildim ben kaçmadım.Ne zaman vazgeçmeye kalksam,yüreğim o kocaman haliyle dikildi karşıma.Ben yüreğimin sesini dinledim.Ve yüreğim aslında sendin.
Her sözcüğü denedim seni anlatmak için.Her sözcüğün üzerinde durup bin kere düşündüm.Ya onlar anlatamadı seni ya sen onlara yetmedin. Ben ki konuşmayı bu kadar seven,böylesine laf cambazı,bir tek seni tarif edemedim.
Sözcükler yetmedi ya,renklere sarıldım ben de.Bir tek mavi anlattı seni.Maviye yakışan yalnız sendin.
Ne kendimi sakladım ne de sözlerimi.
Duygularım içtendi.Seni kendimi sever gibi sevdim.Tutkuyla bağlıydım sana
ama sevdam senin tutsağın değildi.
Ben özgürlüğüme düşkündüm ve özgürlüğümde sendin.Heybeliy i aydınlatan mehtap,Adalarda n gelen yar sendin.Sen şarkıların tadıydın,ben her şarkıda seni dinledim.
Dinle ey yar,sana bağımlı olmadan büyüttüm ben bu sevdayı içimde.Sen olsan da büyümüye devam edecek olmasan da.Sevmişim bir kere seni kurtuluşun yok.
Seni özlemeyi en çok ben bilirim.Hiç yakınmadım seni özlemekten.
Üstelik,kavuşam ama ihtimali işlenmemiş soğuk bir taş gibi önümde dikilip dururken.Sana dokunamamak yüreğimi böylesine acıtırken.
Yine de bil ey yar bil ki yüreğimi kanatan bu acıya inat dokunmadan tenine
sevişebilirim seninle.

MEHMET COŞKUNDENİZ

Kelimeler eksik,
kelimeler yaralı.
Kelimeler cılız.
Taşımıyor,
anlatmıyor,
tanımlamıyor bu duyguyu.

Ben de...
Çok başka bir şey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan?
Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken?
Gözlerine buğu,diline sitem, yüreğine burukluk, çöreklenir kalır mı
asırlarca? Gelmeyeceğini bildiği mektup için,
posta kutusunu hep aynı heyecanla açar mı?

Dedim ya, başka bir şey bu.
Ne kadar yalnızsam,
o kadar seninleyim şu günlerde.

Belki de en başta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar.
Kimseler ulaşmasın diye,
kimselerin bilmediği,
bulamayacağı yollara götürdüm seni.

En derinlerde tuttum.
Bana sakladım.
Derine, hep daha derine...
Seni yapayalnız,
bir tek bana bıraktım.
Paylaşamadım

Yanlış yaptım.
Sana ulaşan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar.
Kendimi oradan oraya vurmam.
Sağımda, solumda, ne zaman dikildiğini bilmediğim duvarlara çarpmam,
hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam.

Denizlerin, gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin, acılı duvarları gibiyim.
Duvarlarım yosunlu, duvarlarım kaygan, duvarlarımdan hiç tükenmeyen sular
sızıyor.

Tutunamıyorum.
Renklerim, gün içinde değişiyor.
Soluyorum,
soğuyorum.
Güneş ulaşmıyor içerilerime.
Küfleniyorum,
yaşlanıyorum.
Yalnızlıklar peşimde.
Dokunduğum her ıslak duvardan, pis kokulu bir yalnızlık bulaşıyor üstüme.
Yapış yapış,vıcık vıcık bir yalnızlık bu.

Biliyorum,
bütün bunlar,
hep benim suçum.
Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum.
Yollar, gitgide uzadı ve karıştı.
Ümidimi ısıtacak,
parlatacak,
kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var.
Ah onun ne olduğunu biliyorum.
Sonu sana geliyor her cümlenin.
Her şeyin başında, içinde ve sonundasın.
Bu değişmiyor.
Öyle içimsin ki.

Birden aklıma geldi,
tuttum sana bir mektup yazdım dün.
çok mutluydum...
Gün içinde neler yaptığımı,
nelere kızıp,
nelerle mutlu olduğumu,
tek tek anlattım.
Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım.
"Yine zamansız yağmurlar" dedim,
"Daha önce, hiç bu kadar zayıf değildi güneş ışınları" dedim,
"Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek,
bilmeyecek,
söylemeyecek misin?"
dedim.

Çok uzun bir mektup oldu...
Basından sonuna kadar okudum da.
Neler yazmışım diye merakımdan...
Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp,
Adını yazdım.
Büyük harflerle,
yalnızca adını.
Adresini bilsem gönderir miydim, bilmiyorum.
Mektup cebimde.
Cebim yüreğime yakın.
Yüreğim sende.
Sen yüreğime yakın.
Öyleyse mektup sende.
Bu kadar içimdesin işte...

CAN DÜNDAR