KENTİN İRONİSİ…


Kentin yelpaze sokakları,
Islak mı ıslak…
Titriyor bir adam… Islanmışlığıyla
Kalabalık insan yığınları,
Oluk oluk üstüne yağıyor;
Bir çocuk kaçırıyor gözlerini ve
…Adam üşüyor
…
Kendini bulmak isteyen bir şair,
Kentin yüzünü çiziyor mısralara…
Çıkarıp göğsünden kentin ironisini,
Mısraların adaletine işliyor…

Kentin keşmekeş sokakları,
Acımasız mı acımasız…
Parçalanıyor bir adam… Vurgunlarıyla
Kaza kurşunları,
Oluk oluk bedenine yağıyor;
Bir çocuk kaçırıyor bakışlarını ve
…Adam
…
İnsan yığınları arasında
Duyarsızlığın defterine işleniyor.
…
Adamı bulmak isteyen bir ressam,
İnsanlığın suçunu çiziyor resimlere…
Çıkarıp göğsünden kentin ironisini,
Renklerin adaletine teslim ediyor…

Kentin ıskalanmış sokakları.
Yetim mi yetim…
Gönderiliyor bir adam… Kaybedilmişliğiyle
Sahipsiz gözyaşları.
Oluk oluk yanağında bitmiş;
Bir çocuk kaçırıyor ilgisini ve
…Adam
…
İnsan katarları arasında
Polis kayıtlarına işleniyor
…
Adama ömrünü vermek isteyen bir evlat,
İnsanlığın ayıbını vuruyor yüzlere…
Çıkarıp göğsünden kentin ironisini,
Acının sınırlarını çiziyor gökyüzüne…
…

...Evlat
...
...Adam
...
...İnsanlık suçüstü yakalanıyor...
...

Hıdır IŞIK “…VE SEN” Adlı Şiir Kitabından

Derğerli İnsan ZEKİ IŞIK'ın Anısına...

GÜLÜMÜN SON YAPRAKLARI…


Gün ağarırken
Alev topu gibi uğurladım güneşi.
Sırat köprüsünden geçerken,
Toprağın üzerine döküldü
Gülümün son yaprakları…
…
/Üst üste yığınla biriktirdiğim
Buğday sarısı,
Erik yeşili,
Deniz mavisi… ve
…yani Sana büyüttüğüm Gökkuşağı,
Her renkte tecrit yemiş… Her tonda
…
Kendimden bile sakındığım Seni,
Yokluğunla paylaşmak...
Ne büyük bir tecrit… Her tonda

Hani yırtıp göğsümü,
Baharı tazeleyen kuşları
Salmak isterdim Özgürlüğüne… ama
Fişlenmişim yokluğunla…
…
Seni ne çok Özlediğimi toprak bilir,
…gökyüzü,
…ve hatta İnsanlık bozması suretler bilir…

Gün karanlığa yürürken
Ayrılığın namlusu üzerimize çevrilmiş.
Sırat köprüsünden geçerken,
Pusuya düşürüldü
Gülümün son yaprakları…
…
/Kum tanelerini yığınla biriktirdim
Başak sarısı,
Güneş kızgını,
…yani Sana biriktirdiğim kumsalı,
Ürkütücü bir dalgayla, bozguna uğradı/uğratıldı…
…
Bakmaya bile kıyamadığım Seni,
Uçsuz bucaksız Denizle paylaşmak
Ne büyük bir tecrit… Her mavide

Hani yarıp zamanı
Baharı tazeleyen kuşları
Uçurtmak isterdim Gökyüzünde… ama
Vurulmuşum yokluğunla
…
Seni ne çok Özlediğimi çiğdemler bilir
…Nergisler,
...ve hatta İnsanlık bozması suretler bilir…


Hıdır IŞIK “…VE SEN” Adlı Şiir Kitabından

Değerli İnsan Şemsiye Karaağaç’ın Anısına…

SUSKUN ANADOLU KADINI


Kanayan acılara diyar olmuş toprakların,
Bir yanı hasretle,
Bir yanı kederle çevrili kadını;
Sen, Suskun Anadolu kadını;
Elleri nasırlı, yüreği yangın yeri
O utangaç bakışlarıyla hayatı süzen çileli kadın,
Senin bağrından kopup geldik,
Ne güzelmiş ana sütünü içmek...

Vermiş gözyaşını özlemlere,
Bir yanı evlat yolu,
Bir yanı kardeş yolu gözlemiş kadın
Sen, Suskun Anadolu kadını;
Alaca karınlıklarda güne başlardın,
Çalı çeper sırtından düşmezdi.
Öyle ya durmak bilmeden çalışırdın.
Öyle derinden bakardın ki
Hayatın garip anlamı,
Gözlerinde saklıymış.
Soğuk günlerde evlatlarını
Yüreğindeki sıcaklıkla ısıtmış
Benim çileli anam.
Senin bağrından kopup geldik,
Ne güzelmiş ana sütünü içmek.

Yazı yabanda çalışmak,
Ekmek için, aş için çalışmak
Nereye gitsen gözyaşın yanında be güzel kadın,
Hep suskun... hep durgun
Sanki bir meleksin;
Sen, mazlum Anadolu kadını;
Acıya rağmen insanı sevmeyi,
Yağmurda güneş gibi ışımayı,
Sen öğretmiştin...
Ah be hasretinden yandığım güzel kadın,
Toprak kokan ellerini öpeyim,
Gözyaşına yoldaş olayım,
Yoluna yol olayım,
Her yanım Sen kokarmış be güzel kadın.
Sen, Suskun Anadolu kadını;
Senin Canından can olduk,
Ne güzelmiş ana sütünü içmek...
Ne özel...


Hıdır IŞIK “…VE SEN” Adlı Şiir Kitabından

GÖKYÜZÜ BİZİM MAVİSİYLE…

Kentin karanlık sokaklarında,
Sevginin emanetini taşırdık insanlığa.
Peşimizde namlu gölgeleri
ve uykusuz geceleri yarıp geçerdik…
Sonra
Bir sabahtı, seherdi
Ansızın yalnızlaştı insanlığım
ve
Bir çığlık;
Ürperiyor yürekler
Ve bir damla gözyaşı,
Süzülüyor ıssız bir yanaktan aşağıya.
Sonra…
…Titreyen mum ışığının yalpalaması gibi
Üşüyen gençliğim düşüyor toprağa.
Ağlama Sen,
Ağlama Sevgili,
Bak hala gökyüzü bizim, Mavisiyle…
Toprağa düşen gül yaprakları bizim, kızılıyla…
ve vuslata giden yollar bizim, aydınlığıyla…
…
Ağlama Sen,
Ağlama Anam,
Bak hala gökyüzü bizim, yıldızlarıyla
Açan tomurcuklar bizim, baharıyla
ve güneş bizim, aydınlığıyla…

Hıdır IŞIK “…VE SEN” Adlı Şiir Kitabından

SONSUZ BİR MAVİ...

Değerli İnsan Zeki IŞIK’ın Anısına…

Titremeler,
Soğuktan değil.
Sadece Sensizlikten...

Çok duruyken,
Su gibi
İki kola ayrıldı,
Nehrimiz...

Ben, dağların
Özleme bakan kısmında kaldım;
Sen, sonsuz bir denize karıştın...

Çok beyazken,
Güvercin misali
Yara aldı,
Kanatlarımız...

Ben, gökyüzünün
Acıya bakan kısmında kaldım;
Sen, sonsuz bir maviye karıştın...

Şimdi arta kalan,
Yaralı bir kanat ve
Kendi yatağını bulmaya çalışan
Hüzünlü bir nehir...

Çoktur yalanlar ve
Vurgun yemiş mutluluklara,
Bir bir söylenen
Teselli sözcükleri çoktur...

Şimdi sözcükler,
Bir nehrin yatağı olmaz.
Hele bir kanadın özgürlüğü,
Asla... olamaz.

Ben, bugünün
Senli dününde kaldım;
Sen, sonsuz bir maviye karıştın...

Hıdır IŞIK “…VE SEN” Şiir Kitabından

Bazen suspus olursun hayatta
dalarsın deli bir maviye
unutmuş olursun ne kadar
sevdiğini..sevildiğini..
denizde ki kum taneleri gibi
içiçe sımsıkı olmak istersin
ama olamazsın..
asi olursun..mavi olursun..
mavilerde kaybolursun...

Teşekkürler güzel paylaşımın için

MASUM BİR KIZ ÇOCUĞU…


Garip bir ses geliyor,
…Ötesinde gecenin.
Uzakta, yıldızlara dokunmaya çalışan bir kız çocuğu.
Acıyan yüreği kabarmış,
Yıkası gelir hasret duvarlarını
Duru güzelliğiyle…

Masumiyetin sınırlarını çizermiş gözleriyle…

Kömür karası saçları
Dalga dalga
Belli ki
Çok ürkek kaldırımlarda koşmuş,
…Yorgun ve düşünceliydi.
Dokunsam uçup gidecek gibi,
Dokunsam gözlerindeki bulut yağacak gibi…

Umudun coğrafyasını çizermiş yüreğinde…

Ağlamaksı bir duruş,
…Ötesinde gecenin.
Uzakta, baharı kucaklamaya çalışan bir kız çocuğu.
Horlanmış tellerle çevrili etrafı,
İsyan edesi gelir cehaletin tutsaklığına
Günahsız güzelliğiyle…

Yırtık elbisesinin utangaçlığını gizlermiş yüreğinde…


Kömür karası gözleri
Kırgın dalgın
Belli ki
Anlam vermeye çalışıyor acının tarifine,
…Durgun ve solgundu.
Dokunsam küçük yüreği dağlanacak gibi,
Dokunsam gözlerindeki bulut yağacak gibi…

Güzel günlere düşlermiş yüreğinde…


Tanımlanamayan bir görüntü,
…Ötesinde gecenin.
Uzakta, ay ışığına sığınmaya çalışan bir kız çocuğu.
Soğuktan çatlayan elleri,
Tutası gelir sevgi çiçeklerini
Duru güzelliğiyle…

Sevinin güllerini ekermiş yüreğinde…


Ürkek ifadesinde titreyen dudakları
Belli ki
Ayrılıklar sayfasına işlenmiş yazgısı.
…Yaralı ve hüzünlüydü.
Sorsam kaçıp gidecek gibi,
Sorsam karanlıkta kaybolup gidecek gibi…

Kara günlere direnirmiş yüreğinde…

Hıdır IŞIK “…VE SEN” Adlı Şiir Kitabından

GÜLÜMÜN SON YAPRAKLARI…


Gün ağarırken
Alev topu gibi uğurladım güneşi.
Sırat köprüsünden geçerken,
Toprağın üzerine döküldü
Gülümün son yaprakları…
…
/Üst üste yığınla biriktirdiğim
Buğday sarısı,
Erik yeşili,
Deniz mavisi… ve
…yani Sana büyüttüğüm Gökkuşağı,
Her renkte tecrit yemiş… Her tonda
…
Kendimden bile sakındığım Seni,
Yokluğunla paylaşmak...
Ne büyük bir tecrit… Her tonda

Hani yırtıp göğsümü,
Baharı tazeleyen kuşları
Salmak isterdim Özgürlüğüne… ama
Fişlenmişim yokluğunla…
…
Seni ne çok Özlediğimi toprak bilir,
…gökyüzü,
…ve hatta İnsanlık bozması suretler bilir…

Gün karanlığa yürürken
Ayrılığın namlusu üzerimize çevrilmiş.
Sırat köprüsünden geçerken,
Pusuya düşürüldü
Gülümün son yaprakları…
…
/Kum tanelerini yığınla biriktirdim
Başak sarısı,
Güneş kızgını,
…yani Sana biriktirdiğim kumsalı,
Ürkütücü bir dalgayla, bozguna uğradı/uğratıldı…
…
Bakmaya bile kıyamadığım Seni,
Uçsuz bucaksız Denizle paylaşmak
Ne büyük bir tecrit… Her mavide

Hani yarıp zamanı
Baharı tazeleyen kuşları
Uçurtmak isterdim Gökyüzünde… ama
Vurulmuşum yokluğunla
…
Seni ne çok Özlediğimi çiğdemler bilir
…Nergisler,
...ve hatta İnsanlık bozması suretler bilir…

Hıdır IŞIK “…VE SEN” Adlı Şiir Kitabından

HEP SENİ DÜŞÜNDÜM… SENİ

Yüzyıllardır yağmalanıyor duygularım,
Hep darağacında buldum kendimi.
Pir sultan’dan, Hallacı Mansur’dan ve
Daha nice Canlarımdan beri...
Hep çörek bıraktılar, yüreğimin topraklarını.
Sehpada ilmik boynuma geçerken,
Hep Seni düşündüm... Seni...

Asırlardır hançerleniyor insan sevgim,
Her tebessümde yangına denk geldim.
Sivas’tan, Maraş tan ve
Daha nice Canlarımdan beri...
Sorgusuz sualsiz ayrı düşürüldük.
Alevler Canımı yakınca,
Hep Seni düşündüm... Seni...

Çok zamandır SENDEN uzaktayım,
Her özlemimde boğazım düğümlendi.
Deniz’den, Yusuf’tan, Hüseyin’den ve
Daha nice Canlarımdan beri...
Hep ayrılık uçurumuna itildim.
Sehpada ilmik boynuma geçerken,
Hep Seni özledim... Seni...

Yüzyıllardır bahara hasretim,
Zemheride vurduklarında Beni;
Çocuktum henüz,
Gözyaşlarımda bahar akmıştı.
Menekşeler arasında düşmüştüm toprağa.
Barut kokusu sardığında toprağı,
Hep Seni istedim... Seni...

Çok zaman oldu,
İnsanlar anlamayalı beni.
Çok zaman oldu... Çok
Bir gün bile, bir asır gibi.
Ayrılık bir ilmik gibi yüreğime geçerken,
Hep Seni istiyorum... Seni...

Hıdır IŞIK “…VE SEN” Adlı Şiir Kitabından

Hıdır Işık'a ait tüm şiirler "Hıdır Işık Şiirleri" başlığı altında birleştirilmiştir.Bundan sonra ki paylaşılacak şiirleri bu başlık altında paylaşabilirsiniz...

Saygılarımla...