Şimdilerde Dudak tiryakiliğimsin sen..
İsmin yüreğimi değil;dudaklarımı süslüyor sadece..
Ve her bir harfi tel tel dökülüyor gizlice..

"Ad" ın sadece gönderilmemiş mektupların hitap cümlesinde saklı kaldı..
Karalanmaya hazır boş bir sayfa ve Giriş..
Sevgili;
Önceleri iliklerime kadar hissettiğim "Sen",
Şimdilerde sadece dudaklarımdan dökülerek heba olmayı bekleyen bir kaç sözden ibaret artık.
Sen giderken gölgen kalmıştı ardında "bari beni bırakma" diye inleyen..
Son kez o gece,yağmurda ıslanan gölgene sarıldım sırılsıklam..
Buz tutmuş yüreğimi ısıtmak için karanlık şehrimin yangınına kattım yanan yanımı..
Yandıkça andım adını,Andıkça yandım..

Sevgili;
Sana değil Gölgene söylenecek onca söz var,hak ettiği..
Sen şimdi duyma beni..
Lütfen Kulaklarını Tıkar mısın?

Ey sevgilimin aksi..
Ömrüne ömrümü adadığım..
Karartısıyla günümü aydınlatan..
Sana geliyorum;tüm soyunmuşluğumla..
Giyinmek için SENİ..
Sana geliyorum...
Çırıl çıplak karşıla beni..
Gönderilmemiş bir mektup kıvamında yaşanılanlar..
Defalarca yazılası,kırıştırıp atılası..
Ya da karalanıp bir kıvılcım çakılası..
Yakılası mektuplar..
Bu mektuplar bir posta puluna Hasret;
Ben de sana...
....

Sanırım ben yine;
-Dilimin ucuyla konuşuyorum..